Isang ungol ang bumasag ng aking panaginip
Malamang si Bantay iyon, ang aso namin
Awoo, awoo, awoo, ang kanyang pag-uulit
Sikmura o dila kaya niya ang may nais?
Dumilat ako at dumalaw sa kulungan
Ilang iglap akong nagitla sa tagpong tanaw
Bakas ang hirap sa panginginig ni Bantay
Daing pala ay ang maselang umbok sa tiyan
Di kusang naging saksi ako sa pribadong yugto
Ng nakapanghihinang pakikipagbuno ni Bantay
Para at laban sa laman ng sinapupunan
Upang makasapit sa isang mainam na areglo
Malaon din bago umusbong ang punla
Maliit at kapos sa proteksyon, subalit kumakapit
Sa kanyang mapag-arugang yapos at dila
Na hindi natitinag na katiyakan ang hatid
Gunita ang nagdala sa aking mga paa pabalik
Sa silid na matagal ko nang hindi nabisita
Ipinagkasya ko ang sarili sa espasyong para sa isa
Ngunit kailanman ay hindi naiba sa akin
Naalimpungatan siya at nang may bahagyang ngiti
Binalutan ako ni Ina ng kanyang init
At kami ay nahimbing sa malalim na gabi
——
Nakaupo ako sa inidoro (mahalaga at kailangan talaga ang detalyeng ito) at nakatitig sa kawalan nang bigla kong maalala na may isinulat nga pala akong tula noong isang semestre na mailalapit sa okasyon ngayon. Makailang beses din ako nagrebisa at nagsumikap gumawa ng tugmaan kaya kung pilit pakinggan, pasensya at ipasaaiyo mo na lang pagkasuklam. Tulang pambata dapat ito para sa isang elective ngunit sa makailang-ulit na paghagod ko ng pagbasa, parang lumalabas na teenager ang persona. Bata pa bang maituturing ‘yun? Ewan ko lang, sa palagay ko kasi, iyon ang mga taon na tumutulay sa patlang sa pagitan ng pagkabata at pagiging mayor-de-edad.
Wala akong espesyal na nagawa para kay Mama sa araw na ito. Hindi ko siya nasabihan ng “I love you” at ni hindi ko rin siya pinaretiro kahit ngayon lang sa mga gawaing-bahay. Sana, sa kabila ng aking sinabi na hindi ako komportable sa pagbisita niya sa aking blog, ay mapadpad siya rito para mabasa ang mga katagang pupunan sa hindi masambit na paghanga at pasasalamat. Happy Mother’s Day!